Σε μερικές μέρες (ενδεχομένως την Παρασκευή μετά την ορκωμοσία του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας) θα έχουμε τον ανασχηματισμένο Μητσοτάκη. Τουτέστιν, ο πρωθυπουργός θα ανακοινώσει ως ακατάλληλους κάποιους υπουργούς του και θα υπουργοποιήσει άλλους, τους οποίους είχε χαρακτηρίσει ακατάλληλους στο παρελθόν.
Οι ανασχηματισμοί και μάλιστα τις περιόδους που προμηνύουν άσχημο τέλος για μια κυβέρνηση, είναι μια κοινή παραδοχή υποκρισίας και γελοιότητας. Όταν μια κυβέρνηση καταρρέει, αυτός που πρέπει να ανασχηματιστεί, είναι ο εκάστοτε πρωθυπουργός ο οποίος κρίνεται ακατάλληλος. Ωστόσο επιλέγεται η τραγικά επαναλαμβανόμενη μέθοδος, ο πρωθυπουργός να δηλώνει ότι πήρε τα μηνύματα, ότι ξέρει πλέον τι πρέπει να κάνει και επιπλέον ότι βρήκε και την κατάλληλη ομάδα υπουργών που έχει και μάτια και αυτιά για να επικοινωνήσει με την κοινωνική απαίτηση.
Όλοι βέβαια γνωρίζουν και κυρίως ο πρωθυπουργός που το επιλέγει, ότι οι ανασχηματισμός είναι παρηγοριά στον άρρωστο. Μόνο που σε περιόδους λαϊκής κατακραυγής, όπως αυτή την οποία βιώνουμε, ο άρρωστος δεν είναι η κοινωνία, αλλά όποιος επιχειρεί με πολιτικά τερτίπια να την εξαπατήσει.
Ο ανασχηματισμός, κάθε ανασχηματισμός, είναι ένα επικοινωνιακό παιχνίδι. Η ονοματολογία που γεννιέται πριν από αυτόν και τα συνεπακόλουθα μετά το μοίρασμα χαρτοφυλακίου, απλώς επιχειρούν να αλλάξουν την ατζέντα. Εν προκειμένω, το ζητούμενο είναι να μην απασχολεί την κοινή γνώμη πώς έγινε η συγκάλυψη στα Τέμπη, αλλά πόσο αποφασισμένος είναι ο νέος υπουργός ο οποίος ως υπουργός παλιότερα, ήταν αποτυχημένος και γι αυτό άλλωστε απομακρύνθηκε.
Οι ανασχηματισμοί όμως, ειδικά των τελευταίων ημερών της κυβερνητικής Ρώμης, είναι δίκοπο μαχαίρι. Γιατί ναι μεν μπορεί ο πρωθυπουργός να στρέφει το ενδιαφέρον προς το ανακάτεμα της τράπουλας (ή της κατσαρόλας αν επιθυμείτε) και να πείθει ενδεχομένως και κάποιους εύπιστους ψηφοφόρους πως θα αλλάξουν όλα, την ίδια ώρα όμως πραγματοποιεί και ευρεία ναρκοθέτηση. Οι υπουργοί που τίθενται εκτός, είναι κινούμενες και δυσαρεστημένες βόμβες. Ειδικά με την πιθανότητα να υπάρξουν πρόωρες εκλογές που δεν θα τους βρουν υπουργούς ώστε να είναι ελκτικοί στους ψηφοφόρους τους, γίνονται απρόβλεπτοι. Δεν περιμένει κανένας να υπάρξει κάποιο αντάρτικο τύπου Σαμαρά , αλλά όσα πιθανόν να λένε (ήδη λένε) στο κομματικό ακροατήριο, πριονίζουν την εικόνα παντοδυναμίας του Μητσοτάκη.
Η πολιτική αντίφαση που υπάρχει αυτή τη στιγμή στο πολιτικό σκηνικό, δηλαδή από τη μία ο Μητσοτάκης να καταρρέει δημοσκοπικά και να γίνεται απεχθής στην κοινωνία αλλά από την άλλη να μην υπάρχει αντικαταστάτης του, πιθανόν να δώσει ειδικό βάρος στην σιωπηλή εσωκομματική αντιπολίτευση εναντίον του Μητσοτάκη. Ο αδύναμος πρωθυπουργός, ακόμη και αν συμπεριφέρεται αλαζονικά ως ανυποχώρητος, είναι ευάλωτος και ενδεχομένως και εκβιαζόμενος πολιτικά.
Ο Μητσοτάκης θα «παίξει» με την κοινή γνώμη επικοινωνιακά με τον ανασχηματισμό, θα έχει τη ευκαιρία να εμφανιστεί ως αποφασισμένος να τα αλλάξει όλα, όμως αποκτά και εχθρούς.
Ένα ερώτημα βέβαια είναι αν θα κάνει δομικό ανασχηματισμό, πράγμα που σημαίνει ότι πετώντας εκτός πολλούς ισχυρούς και δυσαρεστημένους υπουργούς, δημιουργεί έχθρες και κλυδωνισμούς. Η ιστορία όμως έχει δείξει, ότι οι λεγόμενοι δομικοί ανασχηματισμοί, είναι μονόκεροι στην πολιτική. Ακόμη και όταν οι πρωθυπουργοί αποφασίσουν πως πρέπει να αλλάξουν τους πάντες μήπως και σωθούν, λίγο πριν ανασχηματίσουν και ανανεώσουν τα πάντα, αρχίζουν να δέχονται πιέσεις αλλά και απειλές. Η εύκολη λύση της συνολικής αλλαγής μετατρέπεται σε εφιάλτη. Επιχειρηματίες, φίλοι, παρατρεχάμενοι και φυσικά μέλη της οικογένειας του (κάθε) πρωθυπουργού πιέζουν προς τις δικές τους κατευθύνσεις. Το σχέδιο του δομικού ανασχηματισμού αποδομείται και μετατρέπεται σε τήρηση ισορροπιών, συναλλαγή άντε και σε τιμωρία κάποιου αντιπαθητικού.
Ο επερχόμενος ανασχηματισμός Μητσοτάκη, θα μεταφραστεί όπως είναι φυσικό από δημοσιογράφους και αναλυτές ως μια πολιτική κίνηση με συμβολισμούς. Αν για παράδειγμα γίνει ο Κυριάκος Πιερρακάκης τσάρος της Οικονομίας θα εξηγηθεί ως απόφαση του πρωθυπουργού να διατηρήσει ένα εκσυγχρονιστικό προφίλ. Από την άλλη πλευρά η είσοδος Πλεύρη στο κυβερνητικό σχήμα ή η διατήρηση του Φλωρίδη στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, δίνει ακριβώς τα αντίθετα μηνύματα.
Ο ανασχηματισμός γίνεται για να μην ανασχηματιστεί ακόμη ο Μητσοτάκης. Αυτός θα ήταν ο μόνος αποτελεσματικός μετασχηματισμός. Τα υπόλοιπα, συμπεριλαμβανομένης της ρουλέτας με τα πρόσωπα, μπορεί να είναι υποχρεώσεις, γραμμάτια και καραμπόλες που δημιουργήθηκαν γιατί έπρεπε να χωρέσει κάποιος στο κυβερνητικό σχήμα. Το παιχνίδι με τις μουσικές υπουργικές καρέκλες, έχει πλέον υπόκρουση Ρέκβιεμ. Το μόνο σίγουρο για τον ανασχηματισμό, είναι ότι θα επαναφέρει τον «κάτσε λίγο πίσω» Σταύρο Παπασταύρου μετά από απαίτηση ανωτέρων δυνάμεων.
Διαβάστε επίσης:
Τέμπη: Έως και 19 τόνους υδρογονάνθρακες μετέφερε η εμπορική αμαξοστοιχία – Το πόρισμα Μιχόπουλου
Αντισυνταγματικές οι προληπτικές προσαγωγές – Αυθαίρετο και παράνομο τονίζουν νομικοί στο Documento
Το «μπαλάκι» στον Πούτιν για κατάπαυση πυρός στην Ουκρανία – Το περίγραμμα της αμερικανικής πρότασης
ΠΟΕΣ σε Δένδια: Δώστε τώρα στη δημοσιότητα το πόρισμα για τη Λιβύη